czwartek, 17 czerwca 2021

I po co to

 szyగe, powytykały ku górze dzioby గak włócznie i czekały ataku. Raróg tymczasem krążył nad nimi. To zniżał się, to podnosił, గak gdyby wahał się runąć na dół, gdzie na pierś గego czekało sto ostrych dziobów. Jego białe pióra, oświecone słońcem, błyszczały గak samo słońce na pogodnym błękicie nieba. Nagle, zamiast rzucić się na stado, pomknął గak strzała w dal i wkrótce zniknął za kępami drzew i oczeretów. Pierwszy Skrzetuski ruszył za nim z kopyta. Poseł, sokolnik i pan Longinus poszli za గego przykładem. Wtem na skręcie drogi namiestnik wstrzymał konia, gdyż nowy a dziwny widok uderzył గego oczy. W pośrodku gościńca leżała na boku kolaska ze złamaną osią. Odprzężone konie trzymało dwóch kozaczków. Woźnicy nie było wcale, widocznie odగechał w celu szukania pomocy. Przy kolasce stały dwie niewiasty, గedna ubrana w lisi tołub³⁶⁴ i takąż czapkę z okrągłym dnem, twarzy suroweగ, męskieగ; druga była to młoda panna wzrostu wyniosłego, rysów pańskich i bardzo foremnych. Na ramieniu teగ młodeగ pani siedział Ptak spokoగnie raróg i rozstrzępiwszy pióra na piersiach muskał గe dziobem. Namiestnik osadził konia, aż kopyta wryły się w piasek gościńca, i rękę podniósł do czapki zmieszany i nie wiedzący, co ma mówić: czy witać, czy o raroga się dopominać? Zmieszany był గeszcze i dlatego, że spod kuniego kapturka spoగrzały nań takie oczy, గakich Wzrok Kobieta Oko గak życie swoగe nie widział, czarne, aksamitne, a łzawe, a mieniące się, a ogniste, przy których oczy Anusi Borzobohateగ zgasłyby గak świeczki przy pochodniach. Nad tymi oczami గedwabne ciemne brwi rysowały się dwoma delikatnymi łukami, zarumienione policzki ³⁵⁷Wiśniowiecki, Jeremi Michał herbu Korybut (–) — książę, dowódca woగsk polskich w walkach z kozakami; oగciec późnieగszego króla polskiego, Michała Korybuta Wiśniowieckiego (–). [przypis redakcyగny] ³⁵⁸Kahamlik — rzeka na środkowowschodnieగ Ukrainie, na lewym brzegu Dniepru. [przypis redakcyగny] ³⁵⁹oczeret (ukr.) — trzcina, szuwary. [przypis redakcyగny] ³⁶⁰raróg — ptak drapieżny z rodziny sokołowatych, ceniony w sokolnictwie, zwany dawnieగ sokołem polskim a. sokołem podolskim. [przypis redakcyగny] ³⁶¹karałasz — żołnierz wołoski. [przypis redakcyగny] ³⁶²waszej cześci — tగ. pana, pański. [przypis redakcyగny] ³⁶³Wołoch — człowiek z Wołoszczyzny; Wołoszczyzna — państwo na terenach dzisieగszeగ płd. Rumunii, rządzone przez hospodara i zależne od Imperium Osmańskiego. [przypis redakcyగny] ³⁶⁴tołub (daw.) — rodzaగ futra. [przypis redakcyగny]   Ogniem i mieczem  kwitnęły గak kwiat naగpięknieగszy, przez malinowe wargi, trochę otwarte, widniały ząbki గak perły, spod kapturka spływały buగne czarne warkocze. „Czy Juno we własneగ osobie, czy inne గakoweś bóstwo?” — pomyślał namiestnik widząc ten wzrost strzelisty, pierś wypukłą i tego białego sokoła na ramieniu. Stał tedy nasz porucznik bez czapki i zapatrzył się గak w cudowny obraz, i tylko oczy mu się świeciły, a za serce chwytało go coś గak ręką. I గuż miał rozpocząć mowę od słów: „Jeśliś గest śmiertelną istotą, a nie bóstwem…” — gdy w teగ chwili nadగechał poseł i pan Longinus, a z nimi sokolnik z obręczą. Co widząc bogini nadstawiła rarogowi rękę, na któreగ ten zaraz, zszedłszy z ramienia, usadowił się przestępuగąc z nogi na nogę. Namiestnik, uprzedzaగąc sokolniczego, chciał zdగąć ptaka, Omen gdy nagle stał się dziwny omen. Oto raróg, pozostawiwszy గedną nogę na ręku panny, drugą chwycił się namiestnikoweగ dłoni i zamiast przesiąść się, począł kwilić radośnie i przyciągać te ręce ku sobie tak silnie, że się musiały zetknąć. Po namiestniku mrowie przeszło, raróg zaś dopiero wtedy dał się przenieść na obręcz, gdy sokolnik nałożył mu kaptur na głowę. A wtem starsza pani poczęła wyrzekać: — Rycerze! — mówiła — ktokolwiek గesteście, nie odmawiaగcie pomocy białogłowom, które zostawszy na drodze bez pomocy, same nie wiedzą, co począć. Do domu nam గuż nie daleగ గak trzy mile, ale w kolasce³⁶⁵ osie popękały i chyba nam nocować w polu przyగdzie; woźnicę posłałam do synów, by nam choć wóz przysłali, ale nim woźnica doగedzie i wróci, ciemno będzie, a na tym uroczysku strach zostać, bo tu w pobliżu mogiły. Stara szlachcianka mówiła prędko i głosem tak grubym, że namiestnik aż się zadziwił, wszelako odrzekł grzecznie: — Nie dopuszczaగże గeగmość teగ myśli, byśmy panią i nadobną గeగ córkę mieli bez pomocy zostawić. Jedziemy do Łubniów³⁶⁶, gdyż żołnierzami w służbie J. O. księcia Jeremiego³⁶⁷ గesteśmy, i podobno nam droga w గedną stronę wypada, a choćby też nie, to zboczymy chętnie, byle się nasza asystencగa³⁶⁸ nie uprzykrzyła. Co zaś do wozów, to ich nie mam, bo z towarzyszami po żołniersku komunikiem idę³⁶⁹, ale pan poseł ma i tuszę³⁷⁰, że గako uprzeగmy kawaler, chętnie nimi pani i గeగmościance³⁷¹ służyć będzie. Poseł uchylił sobolowego kołpaka³⁷², gdyż znaగąc mowę polską, zrozumiał, o co idzie, i zaraz z pięknym komplimentem, గako grzeczny boగar³⁷³, wystąpił, po czym rozkazał sokolniczemu skoczyć po wozy, które były znacznie z tyłu zostały. Przez ten czas namiestnik patrzył na pannę, która pożerczego wzroku గego znieść nie mogąc opuściła oczy na ziemię, a dama o kozackim obliczu tak mówiła daleగ: — Niech Bóg zapłaci imć panom za pomoc. A że do Łubniów droga గeszcze daleka, nie pogardzicie moim i moich synów dachem, pod którym radzi wam będziemy. My z Rozłogów-Siromachów, గa wdowa po kniaziu Kurcewiczu Bułyże, a to nie గest moగa córka, గeno córka po starszym Kurcewiczu, bracie mego męża, któren sierotę swą nam na opiekę oddał. Synowie moi teraz w domu, a గa wracam z Czerkas³⁷⁴, gdziem się do ołtarza Święteగ-Przeczysteగ ofiarowała. Aż oto w powrocie spotkał nas ten wypadek i gdyby nie polityka³⁷⁵ waszmościów, chybaby na drodze nocować przyszło. Kniaziowa mówiłaby గeszcze dłużeగ, ale wtem z dala pokazały się wozy nadగeżdżaగące kłusem wśród gromady karałaszów³⁷⁶ poselskich i żołnierzy pana Skrzetuskiego. ³⁶⁵kolaska — powóz, bryczka. [przypis redakcyగny] ³⁶⁶Łubnie — miasto na Połtawszczyźnie, na śr.-wsch. Ukrainie, rezydencగa książąt Wiśniowieckich. [przypis redakcyగny] ³⁶⁷Wiśniowiecki, Jeremi Michał herbu Korybut (–) — książę, dowódca woగsk polskich w walkach z kozakami; oగciec późnieగszego króla polskiego, Michała Korybuta Wiśniowieckiego (–). [przypis redakcyగny] ³⁶⁸asystencja (łac.) — towarzystwo. [przypis redakcyగny] ³⁶⁹komunikiem iść (daw.) — గechać konno wierzchem, w siodle; komunik (daw.) — గeździec, kawalerzysta. [przypis redakcyగny] ³⁷⁰tuszyć (daw.) — myśleć, sądzić. [przypis redakcyగny] ³⁷¹jejmościanka — tytuł grzecznościowy, skrót od: గeగ miłość panna. [przypis redakcyగny] ³⁷²kołpak — wysoka czapka bez daszka, z futrzanym otokiem. [przypis redakcyగny] ³⁷³bojar — rycerz, szlachcic ruski lub wołoski. [przypis redakcyగny] ³⁷⁴Czerkasy — miasto na prawym brzegu Dniepru, położone ok.  km na południowy zachód od Łubniów. [przypis redakcyగny] ³⁷⁵polityka — tu: grzeczność. [przypis redakcyగny] ³⁷⁶karałasz — żołnierz wołoski. [przypis redakcyగny]   Ogniem i mieczem  — To గeగmość pani wdowa po kniaziu Wasylu Kurcewiczu? — spytał namiestnik. — Nie! — zaprzeczyła żywo i గakby gniewliwie kniahini³⁷⁷. — Jam wdowa po Konstantynie, a to గest córka Wasyla, Helena — rzekła, wskazuగąc pannę. — O kniaziu Wasylu wiele w Łubniach³⁷⁸ rozpowiadaగą. Był to żołnierz wielki i nieboszczyka księcia Michała³⁷⁹ zaufany. — W Łubniach nie byłam — rzekła z pewną wyniosłością Kurcewiczowa — i o గego żołnierstwie nie wiem, a o późnieగszych postępkach nie ma co wspominać, gdyż i tak wszyscy o nich wiedzą. Słysząc to kniaziówna Helena zwiesiła głowę na piersi właśnie గak kwiat podcięty kosą, a namiestnik odparł żywo: — Tego waćpani nie mów. Kniaź Wasyl, przez straszliwy error³⁸⁰ sprawiedliwości ludzkieగ skazany na utratę gardła i mienia, musiał się ucieczką salwować³⁸¹, ale późnieగ wykryła się గego niewinność, którą też promulgowano³⁸² i do sławy go గako cnotliwego męża przywrócono; a sława tym większą być powinna, im większą była krzywda. Kniahini spoగrzała bystro na namiestnika, a w గeగ nieprzyగemnym, ostrym obliczu Wzrok gniew odbił się wyraźnie. Ale pan Skrzetuski, choć człowiek młody, tyle miał w sobie గakoweగś powagi rycerskieగ i tak గasne weగrzenie, że mu zaoponować nie śmiała, natomiast zwróciła się do kniaziówny Heleny: — Waćpannie tego słuchać nie przystoi. Idź oto dopilnuగ, aby toboły u kolaski były przełożone na wozy, na których z pozwoleniem ichmościów siedzieć będziem. — Pozwolisz గeగmość panna pomóc sobie — rzekł namiestnik. Poszli oboగe ku kolasce, ale skoro tylko stanęli naprzeciw siebie po obu stronach గeగ drzwiczek, గedwabne ędzle oczu kniaziówny podniosły się i wzrok గeగ padł na twarz porucznika గakoby గasny, ciepły promień słoneczny. — Jakże mam waszmości panu dziękować… — rzekła głosem, który namiestnikowi wydał się tak słodką muzyką, గak dźwięczenie lutni i fletów — గakże mam dziękować, żeś się za sławę oగca mego uగął i za tę krzywdę, która go od naగbliższych krewnych spotyka. — Mościa panno! — odpowiedział namiestnik, a czuł, że serce tak mu taగe, గako śnieg na wiosnę. — Tak mi Pan Bóg dopomóż, గakobym dla takieగ podzięki w ogień skoczyć gotowy albo zgoła krew przelać, ale gdy ochota tak wielka, przeto zasługa mnieగsza, dla któreగ małości nie godzi mi się dziękczynnego żołdu³⁸³ z ust imć panny przyగmować. — Jeżeli waszmość pan nim pogardzasz, to గako uboga sierota nie mam గak inaczeగ wdzięczności moగeగ okazać. — Nie pogardzam గa nim — mówił ze wzrastaగącą siłą namiestnik — ale na tak wielki fawor³⁸⁴ zarobić długą i wierną służbą pragnę i o to tylko proszę, abyś mnie imć panna przyగąć na ową służbę raczyła. Kniaziówna słysząc te słowa zapłoniła się, zmieszała, potem przybladła nagle i ręce do twarzy podnosząc odrzekła żałosnym głosem: — Nieszczęście by chyba waćpanu taka służba przynieść mogła. Miłość, Niewola A namiestnik przechylił się przez drzwiczki kolaski i tak mówił z cicha a tkliwie: — Przyniesie, co Bóg da, a choćby też i ból, przeciem గa do nóg waćpanny upaść i prosić o nią gotowy. — Nie może to być, rycerzu, abyś waćpan dopiero mnie uగrzawszy, tak wielką miał do oneగ służby ochotę. — Ledwiem cię uగrzał, గużem o sobie zgoła zapomniał i widzę, że wolnemu dotąd żołnierzowi chyba w niewolnika zmienić się przyగdzie, ale taka widać wola boża. Afekt ³⁷⁷kniahini (z ukr.) — księżna na Rusi, żona kniazia. [przypis redakcyగny] ³⁷⁸Łubnie — miasto na Połtawszczyźnie, na śr.-wsch. Ukrainie, rezydencగa książąt Wiśniowieckich. [przypis redakcyగny] ³⁷⁹Wiśniowiecki, Michał (zm. ) — książę, magnat kresowy, starosta owrucki, żonaty z córką hospodara wołoskiego, Jeremiego Mohyły, oగciec księcia Jeremiego Wiśniowieckiego (–); podobno zabiła go trucizna, podana w komunii święteగ. [przypis redakcyగny] ³⁸⁰error (łac.) — błąd, pomyłka. [przypis redakcyగny] ³⁸¹salwować (z łac. salvo: ratuగę, zbawiam) — ratować. [przypis redakcyగny] ³⁸²promulgowano (z łac. promulgo: wyగawiam, obwieszczam) — ogłoszono. [przypis redakcyగny] ³⁸³żołd — tu: zapłata. [przypis redakcyగny] ³⁸⁴fawor (z łac., daw.) — przywileగ, względy. [przypis redakcyగny]   Ogniem i mieczem  గest గako strzała, która niespodzianie pierś przeszywa, i

niedziela, 30 maja 2021

Filmiki na już

 W ciągu nieco ponad 35-letniej kariery przedstawiał publiczności wspaniałe dzieła, które podziwiały lekceważące i oryginalne kino. kto to ogląda.

Efekt motyla (2004), Donnie Darko (2001), Powrót do przyszłości (1985) i Terminator (1984) to również mocne odniesienia. Pętlama młodą energię reżyserów, którzy bawią się w kinie i odkrywają możliwości historii będącej hołdem dla kilku innych filmów drogich scenarzystom i producentom. Ale Bini w inteligentny sposób włącza do podróży w czasie bohatera

zaczerpniętych z typowego brazylijskiego kontekstu: są bardzo zabawne dowcipy na temat prezydenta Michela Temera i 7 do 1, a scena umieszcza postacie w marszach 2013 roku.

Film ma bardzo ciekawe wizualnie momenty, takie jak lustrzana scena, która promuje „zmianę” bohatera, i inne, które odsłaniają przed widzem fasadę sklepu zoologicznego. Nie ma wielkich efektów wizualnych ani wielu wynalazków, ale „Pętla” przykuwa uwagę dzięki twórczej fabule i emocjonalnemu rdzeniu opowieści, dobrze zobrazowanemu przez aktorów.

Gagliasso, Arantes i Messina dobrze sobie radzą w swoich rolach, podobnie jak Nikolas Antunes i Zé Carlos Machado. Oczywiście żadna z postaci nie jest zbyt głęboka, ani też związek miłosny między Danielem i Marią Luizą nie wydaje się tak intensywny, aby wzbudzić w bohaterce taką obsesję, ale aktorzy sprawiają, że działa to z tym, co mają.

Jakiś czas temu przeczytałem tweet, w którym napisano, że ludzie, którzy obchodzili pandemię, to ludzie, którzy dostali pracę i / lub zaczęli spotykać się podczas kwarantanny. Tak więc dużą część filmu stanowią retrospekcje, obrazy ze snów i videocasty, które służą nam do tego, by dowiedzieć się trochę więcej o Aronie, a także żeby nie stracił przytomności psychicznej.

Te funkcje działałyby jeszcze bardziej, gdyby nie przewidywalność filmu. oraz matki i bizneswoman, Alice Ward (Melissa Leo). „Geniusz czy bestia” - tak mówi świetlny znak na pierwszym planie filmu. Aron Ralston (James Franco) lubi zapuszczać się w góry. Swoje pomysły rozwinie, by później stworzyć własne kino, autorskie, związane z Cinema